Od paru miesięcy Głuszyca została wymazana z mapy miasteczek, w których nie ma lokalu gastronomicznego z prawdziwego zdarzenia. W dawnej piekarni, jadąc z Wałbrzycha przez Jedlinę-Zdrój, na samym początku Głuszycy, otwarto nową restaurację o sympatycznej nazwie „Stara Piekarnia”. Ten fakt warto odnotować złotymi zgłoskami. To nobilitacja miasta, widomy znak przemian wynoszących je z ogona zacofanych miasteczek Dolnego Śląska .
Ostatnia czynna w miecie restauracja „Relaks” na skrzyżowaniu drogi do Kolc i Głuszycy Górnej przestała funkcjonować w 1994 roku. Jej właściciel skwitował tę decyzję krótko: nikt już nie chce się tu relaksować, odkąd piwo można kupić w każdym sklepie. Był to czas, kiedy skutki tzw. restrukturyzacji przemysłu i reformy finansów Balcerowicza dały się odczuć w naszym mieście szczególnie dotkliwie. Upadły fabryki włókiennicze, bezrobocie sięgało zenitu, nie było mowy o gościach z zewnątrz, bo nie było takich atrakcji, które mogłyby przyciągnąć turystów.
„Relaks” zmieniał właścicieli i jak widać do dziś nie znalazł kontynuatora, a miejsce jest korzystne z uwagi na rosnący z roku na rok ruch turystyczny na Osówkę.

Ale Głuszyca dziś już nie jest pustynią gastronomiczną. Można zatrzymać się na dobrą rybę w Łowiskach Pstrąga w Łomnicy i Rybnicy Małej, znaleźć nocleg i wyżywienie w kilku gospodarstwach agroturystycznych w Sierpnicy i Łomnicy. Od wielu lat funkcjonuje w centrum miasta tania Jadłodajnia „Finezja”, jest drink-bar „Zamek”, jest bar-kawiarnia „Nowa”. Lada dzień można się spodziewać dalszych punktów gastronomicznych, chociażby w dawnym żłobku u pana Józefa Cupiała
„Stara Piekarnia” wypełnia jednak lukę jako lokal restauracyjny w całym tego słowa znaczeniu, lokal serwujący całodzienne wyżywienie, z dobrą kuchnią, starannie wyposażony i zadbany, obszerny i estetyczny, z osobną salką balową i parasolami na świeżym powietrzu. Można się tu zatrzymać samochodem, a wkrótce i autokarem, bo dodatkowy parking jest w przygotowaniu. Można lokal wynająć na narady, konferencje, uroczystości rodzinne..
Piszę o „Starej Piekarni” pod świeżym wrażeniem, bo miałem okazję spędzić w niej miły wieczór, skonsumować placek po węgiersku, spotkać się ze staropolską gościnnością, a ponieważ znam ten obiekt tak długo jak jestem w Głuszycy, a będzie to już prawie pół wieku, tym bardziej doceniam trud i determinację obecnych właścicieli, aby ze starej zrujnowanej piekarni, w której o mały włos nie powstała fabryka cukierków, uczynić funkcjonalną, nastrojową restauracyjkę. Jeśli dodamy do tego niezwykle grzeczną, sympatyczną obsługę, gustowny wystrój wnętrz, bez przesadnego przepychu i natłoku elementów dekoracyjnych, no i rzecz bardzo istotną w naszym mieście – przystępne ceny, to można właścicielce restauracji, pani Wiolecie Prokopek Olszewskiej ( jak się okazuje obecnej radnej) szczerze pogratulować. Zachęcam Czytelników, aby jak najrychlej przekonali się o tym z autopsji, ja to już zrobiłem i myślę nie po raz ostatni.

Stanisław Michalik, „Głos Głuszycy